Op aarde stond een prachtige berg. En bij die berg stond op een bord ‘Zoek en vind de waarheid.’ Mensen die het bord lazen, klommen vol goede moed naar boven. En ze dachten allemaal dat alleen hun pad de ware en enige weg naar boven was. Sommige klommen in groepen en anderen liepen alleen. Maar de berg was hoog en machtig. En velen besloten terug te gaan. Anderen zetten halfweg hun tenten op. Slechts een paar klommen hoger en hoger tot op de top. Daar zagen ze verwonderd, hoe de vele verschillende wegen allemaal naar dezelfde top leidden.

​​

Dit verhaal is een mooie hedendaagse interpretatie van het bijbelverhaal wat we zojuist gehoord hebben. En sluit ook weer prachtig aan bij de kern van de Jacobskapel om een startpunt te zijn voor hen die gaan pelgrimeren. ​Gaat het om de weg of om het doel? Vele boeken zijn er over geschreven. The way, een beroemde film over de Camino Frances, laat zien dat pelgrimeren over de weg en de ontmoetingen gaat. Ik zeg pelgrimeren, maar ik bedoel eigenlijk vooral leven. We willen allemaal zo graag dat het leven een doel heeft. Zo graag dat we vergeten dat we onderweg zijn en dat alles nu en hier gebeurt. ​​Leven, zei John Lennon ooit, is wat er gebeurt terwijl je andere plannen aan het maken bent. De vorige vertelster (Lienne)*) had een doel voor ogen, maar moest gaandeweg bekennen dat ze dit niet gehaald had, maar dat haar pelgrimage toch geslaagd was. ​Onderweg zijn, met elkaar, in liefde is zeker een vervulling, en samen op die weg gaan hoort daar dan wel bij.

​​

Iemand vroeg mij waarom loop je niet in de Alpen… nee dan loop je geen pelgrimsweg maar heb je een wandeling. Onderweg zijn is niet willekeurig. Pelgrimeren betekent wel dat je je concentreert op het onderweg zijn. Wat gebeurt er, wie ontmoet ik, waarom doe ik dit, waarom leef ik eigenlijk? Er zijn niet veel momenten in ons leven dat we ons daar echt mee bezighouden. Meestal kijken we naar de top van de berg en zuchten we dat we er nog lang niet zijn. Maar het is andersom. Waar je ook bent, net vertrokken of halverwege. Je bent er al. Je moet je alleen nog open stellen.

​​

Zoiets als de Samaritanen uit het Bijbelverhaal. Blijkbaar zijn ze al gedoopt en dus al flink onderweg, maar pas wanneer ze zich openstellen ontvangen ze de Heilige Geest die hen verder leidt. Wat die heilige geest precies is, weet ik niet. Maar het proces van openstellen herken ik. Dan loop je niet alleen. Na een echte ontmoeting ben je samen. Dan ga je samen verder. Maakt het dan uit of je je doel bereikt? Ik denk het niet. Als je de intentie van de top hebt, het doel voor ogen, dan ben je net als de leerlingen door de Heilige Geest op weg gezet en zul je andere medestanders vinden op deze weg. En bij het doel aangekomen anderen treffen die ook daar gekomen zijn, via andere wegen maar allemaal wel in dezelfde geest.

 

Ik ken geen grotere vreugde dan met iemand oplopen en voelen dat we samen onderweg zijn. Waarheen we dan gaan is wel belangrijk, maar niet het belangrijkst.

 

Bon Camino!